Tak dziwnie euforia miesza się z czernią nieobecności. Bezustanna huśtawka serwowana przez życie. Czasem jest kiepsko. Wtedy ja do niczego się nie nadaję. Nie umiem pracować, nie umiem nie pracować. Nie ma mnie dla znajomych ani rodziny. Chowam się gdzieś pod kołdrą myśli i czekam na Niego.

Teraz jestem otulona Jego zapachem. Euforia trwa. Nadal zanurzona jestem w świecie, który dla mnie stwarza. Jest tak wiele niesamowitych rzeczy, które razem robimy i których, wiem to na pewno, nie robi nikt inny w całym tym pokręconym świecie. I kocham ten nasz mikrokosmos.

Czasem po zbyt wielkiej dawce szczęścia trudno jest jednak funkcjonować na niższym poziomie endorfin we krwi. Bo wtedy przywołuje się najlepsze chwile i wszystko wypada blado w takim porównaniu. Dostałam od Niego najpiękniejsze trzy dni mojego życia. Trzy dni, które musiałam okupić odejściem od ciągłego przemyślania decyzji, od brania odpowiedzialności za każdy krok i kalkulowania czy to bezpieczne. To było trudne. Ale najwyraźniej On w końcu nauczył mnie, że czasem warto skoczyć na głęboko wodę i cieszyć się dotykiem wody na skórze, zamiast zastanawiać się czy dam radę dopłynąć do brzegu. Opłacało się. Jeszcze nigdy nie byłam tak szczęśliwa.

Ogólnie jestem cholernie szczęśliwa. To niepodważalny fakt.